Tuesday, February 23, 2010

फसलो मी

माझी माणसे शोधुन दमलो मी
माझी जात जाणुन फसलो मी

माझी भाषा कळेनाच कुणाला इथे
अनोळख्या जनावरांच्या कळपात घुसलो मी

माणंसातला माणुस नाही ओळखला
माझ्याच आरश्यातल्या प्रतिबिंबाला फसलो मी

भावना अन प्रेमाचा दुष्काळच इथे
आयुष्यभर दगडांतच जगलो मी

कुणाला शिकवायची निती-मुल्ये इथे
संस्कार घेउन राक्षसांत वाढलो मी

माझे भविष्यच अंधुक दिसतय आता
मुडदा होउन वर्तमानातच जगलो मी

यमाच्या रेड्याला म्हैस समजलो
मरताना हसलो अन तिथेसुद्धा फसलो मी


----

3 comments:

प्रशांत शंकर ठाकुर said...

माझे भविष्यच अंधुक दिसतय आता
मुडदा होउन वर्तमानातच जगलो मी

jakkas jamalay abhi...
mast ahe kavitaa

Ashish Deshpande said...

Amachya Kolhapuri bhashet sangaycha zala tar- "Naad Khula!!!"...Chaan zaliye kavita!

Binary Bandya said...

dhanyawad prashant,ashish

tumhee kolhapurkar an aamhi sanglikar :)